upār | उपार् | upAr
upār | उपार् | (upa-√ f | उप-√ फ़् |) P. (pf. 1. pl. -ārima/ | -आरिम/ |; aor. Subj. 2. du. -aratam | -अरतम् |; 1. pl. -arāma | -अराम |) to go near to, RV. viii, 5, 13; to hasten near (for help), RV. x, 40, 7; to grieve, offend; to err, make a mistake, RV. x, 164, 3; AV. : Caus. See upārpya | उपार्प्य |.