tīra | तीर | tIra
1. tīra | तीर | m. tin (cf. tīvra | तीव्र |), L.
tīra | तीर | n. a kind of arrow (cf. Pers. تير), Pañcad. ii, 76
2. tīra | तीर | n. (√ tF | त्F |, Siddh. puṃl. 56) a shore, bank, AitBr. &c. (ifc. f(A). , MBh.; R.; Ragh.; ifc., for derivatives cf. Pāṇ. iv, 2, 106 and 104, Vārtt. 2; ifc. ind., for accent cf. vi, 2, 121)
the brim of a vessel, ŚBr. vi, xiv.
tīra | तीर | n. a kind of arrow (cf. Pers. تير), Pañcad. ii, 76
2. tīra | तीर | n. (√ tF | त्F |, Siddh. puṃl. 56) a shore, bank, AitBr. &c. (ifc. f(A). , MBh.; R.; Ragh.; ifc., for derivatives cf. Pāṇ. iv, 2, 106 and 104, Vārtt. 2; ifc. ind., for accent cf. vi, 2, 121)
the brim of a vessel, ŚBr. vi, xiv.