ṣrāvitf | ष्रावित्फ़् | SrAvitf

ṣrāvitf | ष्रावित्फ़् | m. one who hears, a hearer, MBh.

ṣrāvitf | ष्रावित्फ़् | , ṣrāvin | ष्राविन् | &c. See p. 1097, col. 1.