saṅ | सङ् | saG
saṅ | सङ् | (cf. √ sah | सह् |) cl. 5. P. (Dhātup. xxvii, 20) saṅnoti | सङ्नोति | (occurring only in impf. a/saṅnoḥ a/saṅnoḥ˚not | अ/सङ्नोः अ/सङ्नोः˚नोत् | Pot. saṅnuyāt | सङ्नुयात् | Subj. sa/ṅat | स/ङत् |, Prec. saṅyāsam | सङ्यासम् |, and inf. sagḍyE | सग्ड्य्E |; Gr. also pf. sasāṅa | ससाङ | aor. asaṅīt | असङीत् |, or asāṅīt | असाङीत् | &c.), to take upon one's self, be able to bear, be a match for (acc.), RV.; TS.; MaitrS.; TĀr.; to hurt, injure, kill, Dhātup.