kśīv | क्शीव् | kzIv
kśīb | क्शीब् | (or kśīv | क्शीव् |) cl. 1. P. kśībati | क्शीबति | (or kśīvati | क्शीवति |), to eject from the mouth, spit, Dhātup. xv, 59; to be drunk or intoxicated, W. : Caus. kśībayati | क्शीबयति |, to excite, Bālar. viii, 62; [cf. √ kśiv | क्शिव् | &c.; cf. also Hib. siobhas, ‘rage, madness’.]
kśīv | क्शीव् |, kśīva | क्शीव | See √ kśīb | क्शीब् |.
kśīv | क्शीव् |, kśīva | क्शीव | See √ kśīb | क्शीब् |.