krand | क्रन्द् | krand
krand | क्रन्द् | cl. 1. P. Ā. kra/ndati | क्र/न्दति |, krandate | क्रन्दते | (v.l. kradate | क्रदते | fr. √ krad | क्रद् |, Dhātup.; Subj. kra/ndat | क्र/न्दत् |; impf. krandat | क्रन्दत् | and a/krandat | अ/क्रन्दत् |; aor. 2. sg. kradas | क्रदस् |, cakradas | चक्रदस् |, and a/krān | अ/क्रान् |, 3. sg. akrān | अक्रान् | and a/krān | अ/क्रान् |; akrandīt | अक्रन्दीत् |, Pāṇ. vii, 4, 65, Kāś.; p. kra/ndat | क्र/न्दत् |), to neigh (as a horse), roar (metaphorically applied to the clouds and to wind and water), RV.; VS.; ŚBr. vi; to creak (as a wheel), ŚBr. xi; to sound, make a noise, Ratnāv.; to cry piteously, weep, lament, grieve, be confused with sorrow, RV. x, 95, 13; MBh. &c.; to call out piteously to any one (acc.), Kathās. (perf. cakranda | चक्रन्द |), MārkP. : Caus. krandayati | क्रन्दयति | (aor. a/cikradat | अ/चिक्रदत् |, 3. pl. ˚dan | ˚दन् |), to cause to roar, RV.; VS.; AV.; to cause to weep or lament, Suśr.; to roar, rave, RV.; VS.; AV.; to neigh after (acc.), RV. ix, 67, 4 and x, 96, 10 : Intens. P. ka/nikrantti | क/निक्रन्त्ति | (Ā. ˚ntte | ˚न्त्ते |, AdbhBr.; p. ka/nikradat | क/निक्रदत् |, once ka/nikrat | क/निक्रत् |, RV. ix, 63, 20; p. Ā. kanikradya/mana | कनिक्रद्य/मन |, ŚBr. vi), to neigh, roar, rave, cry out, RV.; AV.; to creak, crackle, RV.;
krand | क्रन्द् | [cf. Goth. grēta, ‘to lament’.]
krand | क्रन्द् | [cf. Goth. grēta, ‘to lament’.]