knūy | क्नूय् | knUy
knūy | क्नूय् | cl. 1. Ā. knūyate | क्नूयते | (ind.p. knoyitvā | क्नोयित्वा |, Vop. xxvi, 207), to be wet, Dhātup. xiv, 14; to make a creaking sound, ib.; to stink, L. : Caus. P. knopayati | क्नोपयति | (Pāṇ. vii, 3, 36 and 86), to make wet, Nir. vii, 14 (Sāy. on RV. i, 1, 1)