Keya | Kएय | Keya
Keya | Kएय | mfn. (Pāṇ. iii, 1, 111; Bhaṭṭ.) to be digged out, that can be digged, Nār. (Yājñ. ii, 156, Sch.), ĀpŚr. xv, 1, Sch.
Keya | Kएय | n. a ditch, L.
Keya | Kएय | See √ Kan | Kअन् |.
Keya | Kएय | n. a ditch, L.
Keya | Kएय | See √ Kan | Kअन् |.