jap | जप् | jap
jap | जप् | cl. 1. ja/pati | ज/पति | (rarely Ā. ŚāṅkhŚr. iii, 6, 4; MBh. iii, xiii; pf. jajāpa | जजाप |; 3. du. jepatur | जेपतुर् |, R. i; inf. japitum | जपितुम् |, MBh. xii, 7336; ind.p. ˚ptvā | ˚प्त्वा |, Mn. xi; R. i; ˚pitvā | ˚पित्वा |, Mn. xi; Vet.) to utter in a low voice, whisper, mutter (esp. prayers or incantations), AitBr. ii, 38; ŚBr.; Lāṭy.; KātyŚr.; Kauś.; Mn. &c.; to pray to any one (acc.) in a low voice, MBh. xiii, 750; to invoke or call upon in a low voice, BhP. iv, 7, 29; BhavP. i : Intens. jaẏjapyate | जय़्जप्यते |, ˚pīti | ˚पीति | (Pāṇ. vii, 4, 86 ; p. pya/māna | प्य/मान |) to whisper repeatedly (implying blame, iii, 1, 24), ŚBr. xi, 5, 5, 10.