dih | दिह् | dih
1. dih | दिह् | cl. 2. P. Ā. degḍi | देग्डि |, digḍe | दिग्डे |, Dhātup. xxiv, 5 (Subj. -de/hat | -दे/हत् |, RV. vii, 50, 2; pf. dideha | दिदेह |, didihe | दिदिहे |, MBh.; fut. ḍekśyati | डेक्श्यति |, degḍā | देग्डा |, Siddh.; aor. aḍikśat | अडिक्शत् |, ˚ta | ˚त |, 3. pl. ˚śur | ˚शुर् |, JaimBr.; adigḍa | अदिग्ड |, Pāṇ. vii, 3, 73) to anoint, smear, plaster, ŚBr.; KātyŚr.; Mn.; MBh.; R. &c.; increase, accumulate, L. : Caus. dehayati | देहयति |, ˚te | ˚ते |, MBh. &c.; aor. adīdihat | अदीदिहत् |: Desid. diḍikśati | दिडिक्शति |, ˚te | ˚ते |; ḍīkśate | डीक्शते | (ŚBr.), to wish to anoint one's self: Intens. dedihyate | देदिह्यते |, dedegḍi | देदेग्डि |.
dih | दिह् | [Fr. orig. ḍiṅ | डिङ् |; cf. θιγγάνω, ἔ-θιγ-ον, τεῖχος, τοῖχος; Lat. fingo, figulus, figura; Goth. deigan, gadigis; O. E. dāh; E. dough; Germ. Teig.]
2. dih | दिह् | See su- | सु- |.
dih | दिह् | [Fr. orig. ḍiṅ | डिङ् |; cf. θιγγάνω, ἔ-θιγ-ον, τεῖχος, τοῖχος; Lat. fingo, figulus, figura; Goth. deigan, gadigis; O. E. dāh; E. dough; Germ. Teig.]
2. dih | दिह् | See su- | सु- |.